πηγές

www.skai.gr
Κατσανέβας, Θ. (1986) Απασχόληση και ανεργία στην Ελλάδα.
ΙΝΕ – ΓΣΕΕ (2001) Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση, Ετήσια Έκθεση 2003, Αθήνα.

Η Ανεργία στην Ε.Ε και την Ελλάδα.

Η πορεία της ανεργίας στην Ελλάδα είναι παρόμοια με αυτή στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, δηλαδή ενώ μέχρι και την πρώτη πετρελαϊκή κρίση το 1970 δεν αποτελούσε πρόβλημα η άνοδος της ήταν σημαντική από το σημείο εκείνο και έπειτα.
Η ανεργία αυξήθηκε τον Αύγουστο στην Ευρωζώνη φθάνοντας στο επίπεδο του 9.6% του ενεργού πληθυσμού, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η κοινοτική στατιστική υπηρεσία, η Eurostat. Το ποσοστό αυτό που είναι το μεγαλύτερο της τελευταίας δεκαετίας, αντιστοιχεί σε 15 εκατομμύρια 165 χιλιάδες ανέργους.
Τα στοιχεία για την Ελλάδα αναφέρονται στον περασμένο Ιούνιο, όταν η ανεργία στη χώρα μας είχε φθάσει στο 9.2%. Στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης η ανεργία έφθασε τον Αύγουστο στο 9.1% με 21 εκατ.872 χιλιάδες ανέργους.
Οι χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό ανέργων είναι η Ολλανδία (3.5%) και η Αυστρία (4.7%), ενώ τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας εμφανίζουν η Ισπανία(18.9%) και η Λετονία (18.3%).
Παρότι η πορεία της ανεργίας είναι παρόμοια στις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου (Ευρώπη, ΗΠΑ, Ιαπωνία) τα αίτια που την προκάλεσαν διαφέρουν όχι μόνο ανά οικονομία αλλά και ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης. Οι βασικές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν την ανεργία είναι δύο: η νεοκλασική και η κεϋνσιανή.
Η αναζήτηση των αιτιών ανόδου της ανεργίας έχει αποτελέσει αντικείμενο μελέτης πολλών ερευνητών, αλλά παρόλα αυτά κάποια, κοινά αποδεκτή παραδοχή δεν υπάρχει. Ο Paul Krugman (1994) υποστηρίζει πως σημαντικό ρόλο παίζει η τεχνολογία η οποία έχει αναβαθμίσει τη ζήτηση για εργαζομένους με υψηλές δεξιότητες, ενώ ταυτόχρονα έχει μειώσει τη ζήτηση για άτομα με χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων.
Μελετώντας την ελληνική αγορά εργασίας, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας μπορούν να εντοπισθούν στα εξής: 1) Η αδυναμία της ζήτησης για άτομα με υψηλές δεξιότητες να συμπορευτεί με την προσφορά. 2) Η ανεπάρκεια των ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης. 3) Η υψηλή προστασία και το αφανές κόστος των εργαζομένων. 4) Η ανελαστικότητα της αγοράς εργασίας, και 5) Ο ρόλος τον μεταναστών.
Συμπερασματικά, καταλήγουμε στο γεγονός ότι, το πρόβλημα της ανεργίας είναι αρκετά πολύπλοκο ενώ οι αιτίες της ποικίλουν. Μελετώντας την ελληνική αγορά εργασίας προκύπτει πως το πρόβλημα της ανεργίας οφείλεται κυρίως σε θεσμικούς παράγοντες. Επιπλέον, οι κυβερνητικές πολιτικές και συγκεκριμένα οι ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης δε φαίνονται ικανές να μειώσουν το ποσοστό της ανεργίας.
Όπως προκύπτει λοιπόν από τα παραπάνω το πρόβλημα της ανεργίας στην Ελλάδα
είναι σε μεγάλο βαθμό διαρθρωτικό και επομένως η καταπολέμηση του απαιτεί την ενεργοποίηση μικροοικονομικών πολιτικών σε συνδυασμό φυσικά με άλλους παράγοντες όπως η προσπάθεια προσέλκυσης επενδύσεων σε τομείς με διεθνείς ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Η Ανεργία στην Ε.Ε και την Ελλάδα.

Με τον εφιάλτη της ανεργίας βρίσκεται αντιμέτωπη η Ευρώπη. Το ποσοστό ξεπερνάει ήδη τα έξι εκατομμύρια, παρά τις ελπίδες που υπάρχουν για σταδιακή έξοδο της Ευρώπης από την κρίση. Η Κομισιόν προβλέπει ότι ο μέσος όρος ανεργίας στην ευρωζώνη θα φθάσει φέτος το 9,5%, το 2010 το 10,7% και το 2011 το 10.9%. Με αποτέλεσμα να ενισχυθούν περαιτέρω τα όποια υφιστάμενα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης από κοινού με την ανάγκη να επαναπροσδιορισθούν άλλα μέτρα για να στηριχθούν και ατομικά πλέον οι άνεργοι, ιδίως οι συμβασιούχοι που συχνά έχουν ιδιαίτερα ελλειμματική κάλυψη.

Νέα Γρίπη

Ανησυχία προκαλεί στον ελληνικό πληθυσμό ο ιός, δυσπιστία όμως το εμβόλιο. Καθώς δεν είναι σίγουροι για το νέο φαρμακευτικό προϊόν που του πλασάρουν οι ιατροί, αφού και ποσοστό των ιδίων δεν τολμούν να το κάνουν.
Παρά τις ανησυχίες τους όμως ο κόσμος για το εμβόλιο πρέπει να προβούν σε αυτή τη κίνηση, καθώς αριθμούνται 44 θύματα μέχρι τώρα στην Ελλάδα από τη νέα γρίπη. Τα τέσσερα τελευταία θύματα ανακοινώθηκαν την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009. Επίσης τη τρίτη 8-12-2009 ανακοινώθηκαν οι πρώτοι 2 θάνατοι στη Κύπρο από τη νέα γρίπη Α.
Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, το κύμα πανδημίας βρίσκεται σχεδόν στην κορύφωσή του. Καθώς σε όλο τον κόσμο, 10.567 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών (ECDC), εκ των οποίων οι 1.227 είναι Ευρωπαίοι.

Επομένως, το μόνο που μας απομένει είναι να προσέχουμε τις μεταξύ μας επαφές, η καθαριότητα των χεριών να είναι συχνότερη, να μη γίνονται έξοδοι χωρίς ανούσιο λόγο και ο θεός, βοηθός….

Λειτουργία των μέσων

Είναι κοινό γνωστό ότι οι πηγές μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ενημερώνονται είναι τα ΜΜΕ. Για να πούμε την αλήθεια στη σημερινή εποχή έχουν το ρόλο της 4ης εξουσίας και όλα περνάνε από το χέρι τους πριν προβληθούν και γίνουν γνωστά στο ευρύ κοινό. Το θέμα μας είναι πως λειτουργούν προκειμένου να ανακαλύψουν την είδηση.
Καταρχήν, πολλές φορές ο τρόπος που μπορεί να αντιμετωπίζουν ένα γεγονός μπορεί να είναι αντιεπαγγελματικός ώστε να βγάλουν κάποιο «λαυράκι». Συνεχώς, προσπαθούν μέσα απο διάφορες ιστορίες να δημιουργούν κάτι καινούργιο προκειμένου να βγάλουν κάποια είδηση. Γι’αυτό κάθε φορά που λαμβάνει χώρα ενα περιστατικό οι δημοσιογράφοι είναι εκείνοι που 8α τρέξουν να καλύψουν το ρεπορτάζ. Εκείνη τη στιγμή δε τους ενδιαφέρει κάτι άλλο παρά να είναι οι πρωταγωνιστές στο συμβάν, έτσι τόσο οι κάμεραμαν όσο και οι ρεπόρτερ ενώ μπορεί να γίνεται πανικός, άνθρωποι να κινδυνεύουν, παραμένουν ακλόνητοι, κυνικοί προκειμένου να τραβήξουν κάποιο πλάνο, μοναδικό για να έχουν την αποκλειστικότητα.
Ακόμα, οι άνθρωποι που δουλεύουν στα μέσα, ακόμη, και σε δύσκολη θέση να βρίσκονται ποτέ δεν αφήνουν το καθήκον τους και κυνηγάνε την είδηση,πέρνουν συνεντεύξεις, κάνουν ρεπορτάζ,γενικά δεν αφήνετε τίποτα στη τύχη του. Εκτός, κ αν οι πηγές δεν είναι έγγυρες. Επίσης, τα μέσα πολλές φορές για να γίνουν ελκυστικά στο κοινό χρησιμοποιούν την επίκληση στο συναίσθημα. Έτσι «χτυπάει» τον τηλεθεατή στην ευαίσθητη πλευρά του με αποτέλεσμα να κατορθώσει αυτό που θέλει.
Απο την άλλη τα μέσα ειναι και ένας τρόπος προκειμένου πολύς κόσμος να μπορέσει να εκφέρει τη γνώμη του, ή κάποια ενέργεια του να γίνει φανερή μπροστά στον φακό. Όμως, δεν είναι όλοι ίδιοι, πολλοί είναι αυτοί που για να βγάλουν μια αποκλειστικότητα ίσως να δωροδοκήσουν κάποια άτομα κάτι που αποτελεί αντιδεοντολογικό. Αλλά να μου πείτε κανείς δεν είναι άσφαλτος όπως είπε και η Λαίδη σε συνέντευξη της στο παρελθόν.
Ωστόσο, τα ΜΜΕ καμιά φορά με τον τρόπο τους και στο πώς παρουσιάζουν μιαν είδηση να είναι πιο πομπώδες απ’οτι θα έπρεπε να είναι. Έτσι, συνειδητά ή μη μεγαλοποιούν ή ελαχιστοποιούν στα μάτια μας μια κατάσταση. Δεν υπάρχει ωράριο στα μέσα, ανα πάσα στιγμή μπορεί να ειδοποιηθούν για να καλύψουν ένα συμβάν. Είτε το θέλουν είτε όχι έτσι λειτουργεί το «σύστημα». Φυσικά, υπάρχει και μεγάλος ανταγωνισμός όσον αφορά τη προσπάθεια του κάθε καναλιού να προβάλει πρώτο αυτό την είδηση, και όχι κάποιο αντίπαλο αν και θεωρητικα η λέξη μέσα είναι μια ομάδα, εδω ανακαλύπτουμε ο κα8ένας είναι μονάδα και φέρεται για τη πάρτη του και μόνο εφόσον παίζουν πίσω άλλα συμφέροντα. Εν ολίγης, τα μέσα είναι θα μπορούσαμε τα πούμε, κυνικά, ζόρικα και «αδίστακτα».

Αποτέφρωση

Η καύση των νεκρών εμφανίστηκε στον αρχαιολογικό χώρο κατά την Τρίτη περίοδο της μυκηναϊκής εποχής ( 1250-1100 π.Χ ). Η καύση εξυπηρετούσε την ανάγκη κηδεύσεως στη πατρίδα τους των νεκρών που πέθαιναν στη μάχη σε ξένο έδαφος, με τη μεταφορά της τέφρας στη γενέτειρα τους. Έτσι, η καύση υποδήλωνε τη γενναιότητα, τη φιλοπατρία και τις πολεμικές ικανότητες, με αποτέλεσμα να επιβάλλεται ως η κατάλληλη απόληξη για έναν ήρωα.Κατα τους πρωτογεωμετρικούς και γεωμετρικούς χρόνους εδραιώθηκε η καύση των νεκρών για τους ενήλικες, παρά το γεγονός ότι τα παιδία ενταφιάζονταν. Κατά το 100 μ.χ όμως πιθανολογείται ότι εξαιτίας της εξάπλωσης του χριστιανισμού τερματίστηκε η τακτική της καύσης των νεκρών. Το ζήτημα της καύσης των νεκρών ανέκυψε στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ το 1874 ύστερα απο τη δημοσίευση του βιβλίου Cremation : the treatment of the body after death.
Το θέμα της καύσης των νεκρών αρχίζει να παίρνει σιγά σιγά μεγαλύτερες διαστάσεις, λόγω της πληρότητας των νεκροταφείων και της δυσκολίας εύρεσης χώρου ταφής κυρίως στις μεγαλουπόλεις. Ορισμένες θρησκείες τη δέχονται άλλες όχι. Έτσι, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησιά δεν απαγορεύει τη καύση. Η Ορθόδοξη ιουδαϊκή θρησκεία όμως την απαγορεύει ρητά. Η ανατολική ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία απαγορεύει την καύση. Γιαυτό αξίζει να επισημανθεί ότι ένας από τους βασικούς λόγους που η εκκλησία τίθεται υπέρ του ενταφιασμού των νεκρών είναι το γεγονός ότι ο Χριστός ενταφιάστηκε. Επίσης, κατά την ορθοδοξία το ανθρώπινο σώμα είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και γι’αυτόν τον λόγω τυγχάνει σεβασμού. Αντιθέτως, οι θρησκείες οι οποίες υποστηρίζουν την καύση των νεκρών, αντιμετωπίζουν το σώμα ως φυλακή της ψυχής, ως κάτι μιαρό το οποίο πρέπει να καταστραφεί. Στην ορθοδοξία όμως η καύση του σώματος θεωρείται ότι προσβάλει τον Θεό αφού ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί κατ’είκονα Του. Επειδή, στη Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν οι ψυχές και τα σώματα των νεκρών, η ταφή συμβολίζει την ανάσταση ενώ η καύση τη διάλυση.
Ένα από τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της αποτέφρωσης είναι οι λόγοι υγιεινής. Κατά τη γνώμη τους, με τον ενταφιασμό των νεκρών προκαλείται ατμοσφαιρική ρύπανση, μόλυνση της γης και του υδροφόρου ορίζοντα. Πρόσφατα έρευνες αποκαλύπτουν ότι παρά το ότι η καύση παρουσιαζόταν ως φιλική προς το περιβάλλον, έχουν δημιουργηθεί ανησυχίες για τα απόβλητα τα οποία διοχετεύονται στην ατμόσφαιρα. Παρότι η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αυστηρή σχετικά με αυτές τις εκπομπές υπάρχουν ακόμα πηγές μόλυνσης.
Ακόμη το δικαίωμα στη καύση των νεκρών εντάσσεται στο δικαίωμα της ελευθερίας θρησκευτικής συνείδησης. Επίσης καλύπτεται από το περιεχόμενο του δικαιώματος της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας χωρίς να αντιτίθεται στη δημόσια τάξη ή τα Χριστά ήθη. Η τροπολογία που υπερψηφίστηκε στη Βουλή σχετικά με την αποτέφρωση παρέχει το δικαίωμα στη καύση για όσους οι θρησκευτικές πεποιθήσεις επέτρεπαν την μετά θάνατον καύση. Τέλος , το ζήτημα της πολιτικής κηδείας δεν είναι απαραίτητο να διευθετηθεί με κάποια συγκεκριμένη νομοθετική διάταξη.
Τα σχόλια δικά σας ....

Εγκληματικότητα

Σε ένα σύγχρονο περιβάλλον όπου τα φαινόμενα βίας και εγκληματικής συμπεριφοράς τείνουν να γίνουν καθημερινό φαινόμενο και να "δηλητηρίαζουν" την ομαλή κοινωνική διαβίωση των ανθρώπων, πρωτοβουλίες και προώθηση πολιτικών που αποβλέπουν στη πρόληψη και την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Οι δείκτες εγκληματικότητας αυξάνονται σε ραγδαίο βαθμό σε διάφορους χώρουσ όπως στα σχολεία, στις διάφορες πλατείες μεταξύ συμμοριών. Επίσης, όσον αφορά τισ ληστείες, τη κακοποίηση ανθρώπων(βιασμοί,δολοφονίες,κλπ), είναι ένα σημαντικό γεγονός που αντί να μειώνεται με το πέρασμα των χρόνων όλο και αυξάνεται,και αυτό μας οδηγεί στο ερώτημα...μα το ελληνικό κράτος τι κάνει για όλα αυτά?,ποιοί είναι οι μηχανισμοί του προκειμένου να το ελαττώσουν? Οι νόμοι θα πρέπει να εφαρμόζονται χωρίς κυρώσεις ή να παραβλέπονται για κάποιο άτομο π.χ. καθώς έτσι παραβιάζονται οι νόμοι και οι περισσότεροι άνθρωποι ενώ στηρίζονται σε αυτούς προκειμένου να βρούν το δίκιο τους, εφόσον δεν μπορούν να κάνουν κάτι δοαφορετικό οι ίδιοι, ειδάλλως ο καθένας απο μας θα πέρνε τη διακαιοσύνη στα χέρια του.

Κατά συνέπεια, το ζήτημα της εφαρμογής των νόμων είναι αείποτε το σοβαρότερο πρόβλημα της λειτουργίας των πολιτειών και παραμένει ολόϊδιο.Το είχε επισημάνει ο Θουκυδίδης: «χείροσι νόμοις ακινήτοις χρωμένη πόλις κρείττων εστίν, ή καλώς έχουσιν ακύροις». Δηλαδή, ισχυρότερη και ευτυχέστερη είναι η πολιτεία που κυβερνάται με κακούς νόμους που εφαρμόζονται παρά με καλούς που δεν εφαρμόζονται.Κατ'αυτά τα λεγόμενα η ατιμωρισία είναι αυτή που πολλαπλασίαζει την εγκληματικότητα.

Πολλοί, λένε πως η εγκληματικότητα άρχισε να εξελίσεται σαν φαινόμενο με την έλευση των αλλοδαπών στη χώρα μας. Επειδή, δεν είχαν διαφορετικό τρόπο ώστε να επιβιώσουν η αρχική και μόνη τουσ λύση ήταν να κλέβουν και στη χειρότερη περίπτωση προκειμένου να τα καταφέρουν ίσως και να σκότωναν, έτσι άρχισαν να κατηγορούντε και σε κάθε συμβάν, που λαμβάνει χώρα ως πρώτοι ύποπτοι είναι οι ξένοι, έτσι μέσα από αυτό πρικύπτει και το φαινόμενο του ρατσισμού.

Εγλήματα, σήμερον ημέρα γίνονται κάθε μέρα. Δέν υπάρχει ημέρα που ένα γεγονός ανάλογου είδους να μην αναφερθεί στις ειδήσεις. Γιατί, να συμβαίνουν όλα αυτά, τι φταίει?, τι είναι αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να προβεί σε ένα έγκλημα και στη συνέχεια να στιγματιστείίσωσ και για όλη του τη ζωή. Μήπως, τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας?. Μεγάλο, ποσοστό του πληθυσμού αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβήματα, αν ήταν όμως ο καθένας να προβεί σε κάποιο έγκλημα όλοι θα ήμασταν είτε μέσα στις φυλακές, είτε σε σοφρωνιστικά ιδρύματα.

Αυτά, τα άτομα όμως θα πρέπει να τηρούνται υπό παρακολούθηση και να κάνουν κάποια φαρμακευτική προκειμένου να λύνουν τα προβλήματα τους έτσι, και όχι να καταφεύγουν σε εγκληματικές πράξεις.

Κατά συνέπεια για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας τόσο η αστυνομία όσο και το κράτος θα πρέπει να λάβουν ειδικά μέτρα, τόσο για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου όσο και για την εύρεση των εγκληματιώνκαι σε αυτό το σημείο σημαντικό ρόλο παίζει και η εγκληματολογία καθώς μέσα απο το προφίλ του δράστη που φτίαχνεται με τη βοήθεια τους να ερχόμαστε πιο κοντά στο να τους συλαμβάνουν.

Εν ολίγης, η εγκληματικότητα δε θα πάψει ποτέ να είναι σημείο αναφοράς όσον αφορά συζητήσεις στις ειδήσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.